Wilco ”Mijn doel is om te leren van de mensen die wonen en leven in plekken die beroepsavonturiers als een uitdaging beschouwen. Niet wij maar zij zijn de echte overlevers, zijn mentaal ijzersterk, veerkrachtig en weten met geringe middelen gelukkig te zijn. Waar het mij als mens om draait, is de doorvertaling van deze kennis naar ons dagelijks bestaan, naar de manier waarop je met onverwachte uitdagingen om kan gaan en sterker kan worden van teleurstellingen.”
Wat nu de zoektocht is naar de mentale kracht van menselijk functioneren begon jaren geleden als een vooral fysiek avontuur. Het aantal kilometers steeg per expeditie, van een paar honderd kilometer naar een paar duizend. Omstandigheden werden steeds vijandiger. 58 graden in de schaduw in de Sahara, 98% humidity in de jungle van Brazilië, 50 graden onder nul in Alaska, etc. Toch heeft hij zijn tochten zelf nooit als extreem betiteld.
De ommezwaai kwam toen hij Alaska te voet doorkruiste, tijdens de Iditarod Trail, een officieuze wedstrijd zonder supportgroep of reddingsorganisatie. Hij won de wedstrijd over ruim 1800 kilometer maar het koste hem bijna het leven, een ervaring die uiteindelijk veel verandert heeft.
Wilco “Ik heb de grens gezien en weet ook dat je die grens niet ziet aankomen als het zover is. Ik weet dat ik mezelf kan pushen tot het punt dat het verschil maakt tussen leven en dood, dat mijn geest de kracht van mijn fysiek kan overschrijden. Met die wetenschap voel ik niet meer de behoefte om persoonlijk nog iets te bewijzen en het opzoeken van de zogenaamde grenzen bieden geen leerwinst meer.
Wilco avontuurt nog steeds maar de expedities hebben sinds dien andere doelstellingen gekregen. Nog steeds loopt hij vele honderden kilometers door ruige gebieden maar staat afstand niet meer symbool voor de doelstelling. Afstand is een middel.
